نگر: مگرد گر آن سر و سيم بر بگذشت؟

شاعر : اوحدي مراغه اي

که: آب ديده‌ي نظارگان ز سر بگذشتنگر: مگرد گر آن سر و سيم بر بگذشت؟
رسيد بر فلکم آه و از قمر بگذشتز من چو زان رخ همچون قمر نشان پرسيد
که خفته بودم و دولت ز پيش در بگذشتتو بخت بين که: نخفتم شبي جزين ساعت
بدين طريق که آن ترک پرده در بگذشتکدام پرده بماند درست و پوشيده؟
که از مقابل او روي آن پسر بگذشتدگر به پند پدر گوش برنکرد کسي
نديده‌ايم کز آن آستان در بگذشتمسافري، که به شهر آمد و بديد او را
سرشک ديده‌ي خونريزم از کمر بگذشتچو ديد آن سر زلف دراز در کمرش
که چند نوبتم اين ناوک از جگر بگذشتز من بپرس گزند جراحت دل ريش
هر آن شکسته که اين تيرش از سپر بگذشتچو اوحدي نشدش دل به هيچ نوع درست